Een rijtjeshuis, te veel meubels, en een halfjaar voor ik doorhad wat eruit moest.
Mijn eerste eigen huis was een rijtjeshuis uit de jaren zeventig in Apeldoorn. De woonkamer was 22 m². Eén raam aan de straat, een schouw op de lange wand, een schuifpui naar de tuin. Niet groot, maar genoeg.
De eerste maanden voelde de kamer altijd te vol. Ik kon niet uitleggen waarom. Alles wat ik had gekocht vond ik mooi, en alles paste op zijn plek. Toch klopte er iets niet. Het kostte me een halfjaar om door te krijgen wat.
Ik woon nu in een ander huis, een tussenwoning. Ander licht, andere kamer, andere meubels. Maar wat ik in die 22 m² heb geleerd, gebruik ik er nog steeds. Drie dingen vooral.
Wat erin stond
Ik nam meubels mee uit het oude huis. Een driezitsbank van 2,40 in donkergrijs. Een eettafel van 1,80 bij 0,90 voor zes personen. Twee witte Ikea-kasten, eentje van 80 en eentje van 60 cm breed. Zes stoelen, een laag tv-meubel, een vloerkleed van 160 bij 230.
Ik had alles uitgemeten en op een blocnote geschetst. Het paste. De eettafel achterin voor de schuifpui. De bank tegen de lange wand, de tv ertegenover onder het straatraam. De ene kast naast de bank, de andere naast de schuifpui. Het kleed voor de bank, salontafel erbovenop.
Op de eerste foto die ik voor mijn moeder maakte zag het er prima uit. Ik was er zelf ook tevreden over.
Het zat me dwars en ik wist niet waarom
Drie weken na de verhuizing kwam mijn zus op bezoek. Ze liep een rondje door de kamer, ging op de bank zitten en zei: ‘Het is wel een beetje vol hier, hè?’
Ik werd er meteen kribbig van. Ik vond het niet vol. Ik vond dat alles erin paste. Maar in de week erna ging die opmerking mee naar binnen. Hoe meer ik erop ging letten, hoe meer ze gelijk kreeg. Aan de eettafel kon je je stoel nauwelijks naar achter schuiven. Tussen de bank en de tafel kon één persoon door, niet twee. Het kleed lag scheef en niemand kreeg hem recht.
De kamer was niet te klein. Ik had er meer in gezet dan 22 m² aankan, en een paar dingen hadden de verkeerde maat.
De eettafel was te groot
De tafel was 1,80 bij 0,90 met zes stoelen eromheen. Ik had hem twee jaar eerder gekocht voor een huis dat ik met huisgenoten deelde, een bovenhuis met een eetkeuken van 18 m². Daar paste hij prima. In Apeldoorn niet.
Achter de stoelen aan de schuifpuikant was 65 cm vrij. Genoeg om een stoel uit te trekken, niet om ervan op te staan zonder dat de leuning tegen het glas tikt. Aan de andere kant, tussen tafel en bank, was 80 cm. Daar liep iedereen die naar de keuken ging. Elke dag schuiven.
Op een zaterdag ben ik naar Ikea gereden om te kijken of er een kleinere tafel was die wel paste. Daar stond een ronde van 110 cm in donker eikenhout. Ik ging eraan zitten en deed alsof ik at. Met vier ruim, met zes krap maar mogelijk. Diezelfde middag in de auto gepropt en mee naar huis.
De oude tafel ging op Marktplaats en was binnen drie dagen verkocht aan een gezin in Twello. De ronde kwam ervoor in de plaats. Aan de schuifpuikant nu 110 cm vrij, aan de bankkant 100. Voor het eerst kon je in een rechte lijn van de gang naar de tuin lopen zonder iets aan te tikken.
Hoe je de juiste maat eettafel bepaalt voor je kamer staat in hoe plaats je een eettafel optimaal in de ruimte. Had ik dat een jaar eerder gelezen, dan had ik die hele Marktplaats-actie niet hoeven doen.
Het kleed was te smal
Het kleed van 160 bij 230 lag voor de bank, met de salontafel half erop en half ernaast. De voorpoten van de bank stonden niet op het kleed maar erlangs. Aan beide kanten zat 20 cm ruimte tussen het kleed en de zijkant van de bank.
Ik had hem gekocht omdat 160 bij 230 in elke webshop wordt aangeraden voor een kleine woonkamer. Wat ik niet wist: het maakt uit wat ervoor staat. Voor een tweezitter is dat een prima maat. Voor een bank van 2,40 is hij te smal.
Het effect: niets aan de zithoek hoorde bij elkaar. Bank, salontafel en kleed waren drie losse dingen op de vloer. Toen mijn zus dat de tweede keer zei, snapte ik wat ze bedoelde.
De vuistregel is simpel: het kleed loopt onder de bank door. Of alle vier de poten staan erop, of in elk geval de voorpoten. Niet ernaast, niet ertussenin.
Een nieuw kleed kostte 280 euro. 200 bij 300, geveegd patroon, wol. Op een vrijdagmiddag heb ik hem uitgerold, de salontafel opgetild en de bank een paar centimeter naar voren geschoven zodat de voorpoten erop kwamen. Het oude kleed verhuisde naar de slaapkamer onder het bed.
Wat dat kleed deed met de kamer is moeilijk uit te leggen als je het niet zelf hebt gezien. De zithoek werd één geheel. De rest van de kamer leek leger, niet voller.
Welke maat past bij jouw bank en kamer staat in welke maat vloerkleed past bij mijn huis. Daar staat ook waarom mijn 160 bij 230 niet werkte.
De tweede kast hoefde er niet te staan
Ik had twee witte Ikea-kasten in de kamer. Eentje van 80 cm breed naast de bank, eentje van 60 cm naast de schuifpui. Allebei rond de 1,80 hoog. Twee kasten klinkt handig. Op de lange wand zag het er anders uit.
Die wand had vier dingen op een rij: kast, schouw, deur, kast. Vier blokken. Niets wat doorliep. Op een foto zag dat er druk uit, en in het echt voelde het zo. Je wist niet waar je moest kijken, want elk stuk wand begon weer ergens anders.
Ik probeerde eerst de tweede kast naar een andere wand te schuiven. Daar stond hij anderhalve week, tot ik doorhad dat hij in de weg stond bij de eettafel. Daarna haalde ik de bovenste planken eraf om hem lager te maken. Dat hielp een beetje, maar twee kasten in een kleine kamer blijft twee kasten.
Op een zaterdagochtend heb ik hem leeggehaald. Op de eettafel uitgestald wat erin zat. Vier dozen, een stapel boeken, een hoop oud papier, drie bewaarde dingen die ik in een halfuur weer was vergeten. Ik had de inhoud van die kast nooit gemist als hij er nooit was geweest.
De kast ging via Marktplaats weg, voor 40 euro, naar een student in Wageningen. Hij kwam hem ophalen met een aanhanger. Ik heb meegetild en hem uitgezwaaid.
Op de plek waar de kast had gestaan was nu een leeg stuk vloer met een witte muur erachter. Ik dacht dat ik er iets moest neerzetten en zat een week te bedenken wat. Uiteindelijk een staande lamp en een grote vioolblad-plant in een aardewerken pot. Verder niets. Dat bleek precies genoeg.
Een lege hoek hoeft geen probleem te zijn, als je weet wat je ermee doet. Hoe je dat aanpakt staat in het inrichten van een lege hoek.
Drie kleine dingen die ook nog opvielen
Toen die drie ingrepen klaar waren, zag ik nog drie kleinere dingen die niet klopten. Stuk voor stuk niets, bij elkaar genoeg.
De hanglamp boven de tafel hing 25 cm te hoog
De hanglamp hing op 90 cm boven het tafelblad. Zo had ik hem opgehangen omdat ik dacht dat anders iemand zijn hoofd zou stoten. Bij een eettafel sta je niet, je zit. Op 90 cm hing hij te hoog om iets te doen voor de tafel.
Ik heb hem op 65 cm gehangen. Het verschil was groter dan ik had verwacht. De tafel werd warmer, gezelliger, en je gezicht zat in het licht in plaats van eronder.
De gordijnen waren te kort
De gordijnen voor het straatraam eindigden op de vensterbank. Praktisch prima, want ze zaten boven de radiator. Maar ze begonnen ook net boven het raam, vlak onder het plafond. Die twee samen maakten het plafond optisch lager.
Nieuwe gordijnen kostten 320 euro met de stang erbij. Vanaf vlak onder het plafond tot net boven de vloer. Niet slepend, wel dichtbij. De plafondhoogte was nog steeds 2,55 m, maar je blik ging omhoog in plaats van naar het kleine raam.
Vier verschillende houtsoorten was te veel
Donker noten op de eettafel, lichte eik op het tv-meubel, teakhout op een vintage bijzettafeltje en een witte gelakte kast. Vier verschillende houtkleuren in één kamer.
Toen de oude eettafel weg was en de ronde donker eikenhouten ervoor in de plaats kwam, viel het tv-meubel op. Verkeerde kleur eik. Ik heb het verkocht en een nieuw gekocht in dezelfde donker eikentint als de tafel. Het bijzettafeltje verhuisde naar de slaapkamer. Twee houtsoorten in de woonkamer in plaats van vier. Niet iets wat een bezoeker zou opmerken, wel iets wat het rustiger maakte.
Wat ik bewust heb laten staan
Ik heb niet alles aangepakt. Drie dingen liet ik staan, terwijl ik ook had kunnen denken dat ze weg moesten.
De bank bleef. Diep, donkergrijs, niet bijzonder. Maar hij zat goed en paste tegen de lange wand. Geen reden om hem te vervangen, en ik had net 280 euro aan een kleed uitgegeven.
De boekenkast bleef. Smal, hoog, propvol. Mijn zus zei later dat hij druk oogde, of ik hem niet eens kon uitdunnen. Ik heb tien minuten naar de planken gekeken en de boeken laten staan. Voor mij zijn boeken geen accessoires.
De gordijnen aan de tuinkant bleven. Linnen, oud, een geel zoompje van de zon. Ze pasten in dat licht en daar viel niets aan te verbeteren.
De kamer aan het einde
Toen ik er na anderhalf jaar wegging, stond er dit:
- De driezitsbank van 2,40 in donkergrijs
- Een ronde eettafel van 110 cm in donker eikenhout
- Vier eettafelstoelen, een vouwstoel in de gangkast
- Een tv-meubel in dezelfde donker eikentint
- Eén Ikea-kast van 80 cm breed
- Een vloerkleed van 200 bij 300 in wol
- Een staande lamp en een vioolblad in een aardewerken pot in de hoek
- Een smalle hoge boekenkast
- Linnen gordijnen vanaf het plafond tot net boven de vloer
- Een hanglamp boven de eettafel op 65 cm boven het blad
Drie meubels eruit, drie vervangen, twee dingen verplaatst, één hoek leeg gelaten. Nog steeds 22 m². Maar het voelde rustiger.
Wat ik daar heb geleerd
Twee dingen heb ik uit dat huis meegenomen. In elke woning daarna betrap ik mezelf erop dat ik ze gebruik.
Begin met weghalen
Als je je woonkamer niet fijn vindt, is de eerste vraag niet wat je moet kopen, maar wat eruit moet. Negen van de tien keer ontbreekt er niets, er staat gewoon te veel.
Maten zijn belangrijker dan smaak
Een tafel met de juiste maat is meer waard dan een tafel die je mooi vindt. Een kleed dat onder je bank doorloopt werkt beter dan een kleed in de kleur die je eerst had gekozen. Smaak los je daarna op, met de details.
Meer over inrichten in een kleine kamer staat in kleine woonkamer inrichten: do’s en don’ts. Veel van wat ik hier vertel staat daar als regel beschreven. Ik kwam erachter door het verkeerd te doen.
Wat ik er van heb geleerd
Dat huis was klein. Het dwong me om eerlijk te zijn over wat erin paste en wat niet. In een woonkamer van 35 m² had ik dingen gewoon naar de hoek geschoven en was het wel goed geweest. In 22 m² zag je elke fout zodra je een glas water uit de keuken haalde.
Ik mis dat huis niet. Het was klein en gedateerd. Maar daar heb ik leren inrichten. Niet uit een boek, maar door zelf de verkeerde tafel te kopen, hem op Marktplaats te zetten en het pas op de tweede poging goed te doen.
Op zoek naar nog meer woonkamer-inspiratie? Lees ook Kleine woonkamer inrichten met hoekbank, Kleine woonkamer met open keuken inrichten, Woonkamer met open haard of Nis in woonkamer. Wil je weten welke stijl bij jou past? Doe dan onze woonstijltest of bekijk het woonmagazine voor meer interieur-inspiratie.
